Het verhaal van de buurt
Oh Soetendaal
19 oktober 2026
Dity en Marijke wonen al sinds de jaren zeventig aan de Soetendaal. Ze vertellen over bouwvergaderingen in de keet van de aannemer, het allereerste wijkfeest, zeskampen en kanotochten, en de schapen die in 1980 wekelijks door de wijk liepen.
Als je met Dity en Marijke praat, twee wijkbewoonsters van het eerste uur, wordt al snel duidelijk dat hun straat Soetendaal veel meer is dan een verzameling huizen. Het is een plek vol herinneringen, vriendschappen en activiteiten waar nog steeds met veel plezier op wordt teruggekeken.
Marijke woont er al sinds de oplevering van haar woning in 1977. Dity verhuisde in februari 1974 vanuit Groningen naar de Hanevoet, en in 1980 naar de Soetendaal in het Ooievaarsnest. Hoewel ze niet vanaf het eerste moment buurvrouwen waren, delen ze inmiddels tientallen jaren aan mooie herinneringen.
Bijzonder is dat de verbondenheid in de straat al ontstond voordat de huizen waren opgeleverd. Tijdens bijeenkomsten van de aannemer kwamen toekomstige bewoners samen om de voortgang van de bouw te bespreken. Daar werden niet alleen bouwtekeningen bekeken, maar ook plannen gesmeed. Zo sloegen bewoners de handen ineen voor gezamenlijke investeringen, zoals dubbel glas. De basis voor een hechte buurt was gelegd.
Die saamhorigheid kwam volledig tot bloei tijdens het allereerste wijkfeest. De locatie? De bouwkeet van de aannemer. Misschien niet de meest sfeervolle feestzaal volgens moderne maatstaven, maar het feest was een groot succes. Na dat eerste jaar verhuisde het wijkfeest naar het terrein naast Roto, en tegenwoordig vindt het plaats op het grasveld in de wijk.
Aan activiteiten was nooit gebrek. De dames noemen met een glimlach de legendarische zeskampen, jeu-de-boulescompetities, sinterklaasvieringen, bezoeken van de paashaas, volleybaltoernooien en barbecues met live muziek op het orgel van een van de bewoners. Kinderen verzorgden optredens en er werden kanotochten georganiseerd met als eindpunt de Klotputten. Vervelen was simpelweg geen optie.
En alsof dat nog niet bijzonder genoeg klinkt: in 1980 liepen er zelfs wekelijks schapen door de wijk. Een beeld dat vandaag de dag moeilijk voor te stellen is, maar waar een foto bij dit artikel gelukkig nog aan herinnert.
Toch merken de dames dat de buurt in de loop der jaren is veranderd. Er zijn nog maar weinig oorspronkelijke bewoners over en de onderlinge verbinding is minder sterk geworden. Volgens hen spelen kinderen minder buiten en zijn er minder mensen die tijd willen steken in het organiseren van activiteiten. Gelukkig zien Marijke en Dity ook mooie ontwikkelingen. Ze zien kinderen van voormalige bewoners terugkeren naar de wijk, en dat voelt als thuiskomen. En hoewel de zeskamp wat hen betreft morgen weer georganiseerd mag worden, zijn ze vooral dankbaar voor alles wat de straat hun heeft gebracht.
Eén ding weten ze zeker: ze wonen hier met veel plezier en willen nog lang niet weg. Hun straat voelt nog altijd als thuis.
Uit het archief
Twee krantenartikelen uit 2005, toen de wijkvereniging dertig jaar bestond. Klik op een knipsel om het te vergroten.